Powołanie zakonne to wielki dar Bożego Serca. Wymaga ono od człowieka odwagi, stanowczej decyzji, a przede wszystkim zaufania i oddania się woli Bożej. By stać się siostrą zakonną, Służebnicą Najświętszego Serca Jezusowego, nie wystarczy przywdziać habit. Istotę życia zakonnego stanowi bowiem całkowite oddanie się na służbę Bogu i Kościołowi poprzez realizację ślubów: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Przyjęcie takiej formy życia związana jest z kilkuletnim przygotowaniem.

Postulat jest pierwszym – wstępnym etapem formacji zakonnej. Trwa sześć miesięcy. Jego celem jest uzupełnienie wiedzy religijnej kandydatki i ogólne zapoznanie się z życiem zakonnym.

Panie Jezu Chryste, Boże mój i Królu, wielbię Cię i dzięki Ci składam, że w swoim niezgłębionym miłosierdziu wejrzałeś na mnie niegodną i powołałeś do swej świętej służby, do szczególnej przyjaźni z Tobą. Udziel mi łaski, bym coraz lepiej rozumiała i doceniała ten szczególny dar Twojego Najświętszego Serca, bym ulegle i wielkodusznie odpowiadała na Twoje wezwanie.

[...] Pragnę przekonać się, czy jestem powołana do życia w tym Zgromadzeniu. [...] Proszę więc, abyś Ty sam był moim Światłem, Drogą i Życiem. Niepokalana Służebnico Pańska, Matko i Mistrzyni moja, Tobie z ufnością się powierzam.

(Modlitwa postulantek)

Nowicjat, od którego rozpoczyna się życie zakonne jest czasem próby. Trwa dwa lata. Jego zadaniem jest wprowadzenie w istotne i podstawowe obowiązki życia zakonnego, zapoznanie się z duchowością Zgromadzenia, umiłowanie modlitwy i stopniowe wdrażanie się w praktykę rad ewangelicznych.

Oblecz mnie, Panie, w nowego człowieka!

Daj mi poznać drogi Twoje, Panie, i naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami!

Po ukończeniu nowicjatu siostry otrzymują habit i welon zakonny oraz składają profesję czasową (tzn. śluby czystości, ubóstwa i pos­łu­szeń­stwa) na jeden rok.

Juniorat trwa pięć lat. Jest to inaczej okres ślubów czasowych, gdyż w okresie tym siostry co roku ponawiają złożone śluby. Siostry juniorystki pogłębiają swoją formację duchową, doskonalą swoje umiejętności zawodowe oraz stopniowo włączają się w prace właściwe naszej rodzinie zakonnej. Mają wiele okazji, by w sposób praktyczny „sprawdzić się” jako Służebnice Najświętszego Serca Jezusowego i przygotować się do złożenia wieczystych ślubów zakonnych.

Wreszcie nadchodzi długo oczekiwany dzień ślubów wieczystych. Podczas uroczystej Eucharystii siostry wypowiadają formułę ślubów:

Na większą chwałę Najświętszego Serca Pana Jezusa [...], pragnąc całkowicie poświęcić się Bogu i wiernie naśladować Jezusa Chrystusa [...] ślubuję Bogu na całe życie czystość, ubóstwo i posłuszeństwo według konstytucji Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Całym sercem oddaję się naszej rodzinie zakonnej, aby pod działaniem Ducha Świętego, za wstawiennictwem Niepokalanej Dziewicy Maryi i świętego Ojca Franciszka, osiągnąć doskonałą miłość w służbie Bogu i Kościołowi.

Na znak zaślubin z Jezusem Chrystusem siostry otrzymują obrączki, które od tego dnia będą im codziennie przypominać o Bożym wybraniu oraz złożonych ślubach.

Ślubowana czystość pozwala nam w sposób wolny miłować Boga i służyć wszystkim ludziom. Zobowiązując się do życia w ubóstwie, wyrażamy nasze pragnienie uczestnictwa w ubóstwie Zbawiciela, który dla nas stał się ubogi, aby nas swoim ubóstwem ubogacić. Wreszcie poprzez ślub posłuszeństwa poświęcamy swoją wolę Bogu, by przyczynić się do budowania Królestwa Serca Jezusowego według Bożego planu.

Dzień ślubów wieczystych nie jest tylko radosnym zakończeniem trwającego osiem lat okresu formacyjnego. Jest raczej nowym początkiem, decyzją, by już nigdy nie „oglądać się wstecz”, lecz coraz wierniej i gorliwiej podążać za Jezusem Chrystusem.