Oficjalna strona sióstr sercanek

Ojciec Święty Jan Paweł II 18 maja 2003 r., w Rzymie, ogłosił bpa Józefa Sebastiana Pelczara świętym Kościoła Powszechnego. Obecnie relikwie Świętego spoczywają w katedrze przemyskiej, w kaplicy Fredrów. Jego liturgiczne wspomnienie przypada 19 stycznia.

drukuj

[w języku włoskim]

1. "Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity" (J 15, 5; por. śpiew na Ewangelię). Słowa, które Jezus skierował do Apostołów na koniec Ostatniej Wieczerzy, stanowią poruszające wezwanie także dla nas, Jego uczniów, w trzecim tysiącleciu. Tylko ten, kto jest z Nim głęboko zjednoczony - połączony z Nim jak szczep winny - otrzymuje życiodajny pokarm Jego łaski. Tylko ten, kto żyje w łączności z Bogiem, rodzi obfite owoce sprawiedliwości i świętości.

Świadkami tej podstawowej prawdy ewangelicznej są święci, których kanonizacji dokonałem z radością w tę piątą niedzielę wielkanocną. Dwoje z nich pochodzi z Polski: Józef Sebastian Pelczar, biskup, założyciel Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego; Urszula Ledóchowska, dziewica, założycielka Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego. Pozostałe dwie Święte to Włoszki: Maria De Mattias, dziewica, założycielka Zgromadzenia Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa; Virginia Centurione Bracelli, świecka, założycielka Sióstr Matki Bożej ze Schroniska na Górze Kalwarii i Sióstr Matki Bożej z Góry Kalwarii.

[w języku polskim]

2. "Doskonałość jest jak owe miasto Objawienia (Ap 21), mające dwanaście bram, wychodzących na wszystkie strony świata, na znak, że ludzie wszelkiego narodu, stanu i wieku wejść przez nie mogą (...) Żaden stan lub wiek nie jest przeszkodą do życia doskonałego. Bóg bowiem nie ma względu na rzeczy zewnętrzne (...), ale na duszę (...), a żąda tylko tyle, ile dać możemy". Tymi słowami nasz nowy święty Józef Sebastian Pelczar wyrażał swoją wiarę w powszechne powołanie do świętości. Tym przekonaniem żył jako kapłan, profesor i biskup. Sam do świętości dążył i innych do niej prowadził. Dokładał wszelkiej gorliwości, ale tak to czynił, aby w jego posłudze sam Chrystus był Nauczycielem i Mistrzem.

Dewizą jego życia było zawołanie: "Wszystko dla Najświętszego Serca Jezusowego przez Niepokalane Ręce Najświętszej Maryi Panny". To ono kształtowało jego duchową sylwetkę, której charakterystycznym rysem jest zawierzenie siebie, całego życia i posługi, Chrystusowi przez Maryję.

Swoje oddanie Chrystusowi pojmował nade wszystko jako odpowiedź na Jego miłość, jaką zawarł i objawił w sakramencie Eucharystii. "Zdumienie - mówił - musi ogarnąć każdego, gdy pomyśli, że Pan Jezus, mając odejść do Ojca na tron chwały, został z ludźmi na ziemi. Miłość Jego wynalazła ten cud cudów, (...) ustanawiając Najświętszy Sakrament". To zdumienie wiary nieustannie budził w sobie i w innych. Ono prowadziło go też ku Maryi. Jako biegły teolog nie mógł nie widzieć w Maryi Tej, która "w tajemnicy Wcielenia antycypowała także wiarę eucharystyczną Kościoła"; Tej, która nosząc w łonie Słowo, które stało się Ciałem, w pewnym sensie była "tabernakulum' - pierwszym "tabernakulum" w historii (por. Ecclesia de Eucharistia, 55). Zwracał się więc do Niej z dziecięcym oddaniem i z tą miłością, którą wyniósł z domu rodzinnego, i innych do tej miłości zachęcał. Do założonego przez siebie Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego pisał: "Pośród pragnień Serca Jezusowego jednym z najgorętszych jest to, by Najświętsza jego Rodzicielka była czczona od wszystkich i miłowana, raz dlatego, że Ją Pan sam niewypowiedzianie miłuje, a po wtóre, że Ją uczynił Matką wszystkich ludzi, żeby Ona swą słodkością pociągała do siebie nawet tych, którzy uciekają od świętego Krzyża i wiodła ich do Serca Boskiego".

Wynosząc do chwały ołtarzy Józefa Sebastiana, modlę się za jego wstawiennictwem, aby blask jego świętości był dla Sióstr Sercanek, Kościoła w Przemyślu i dla wszystkich wierzących w Polsce i na świecie zachętą do takiego umiłowania Chrystusa i Jego Matki.


3. Święta Urszula Ledóchowska przez całe swe życie wiernie i z miłością wpatrywała się w oblicze Chrystusa, swego Oblubieńca. W sposób szczególny jednoczyła się z Chrystusem konającym na Krzyżu. To zjednoczenie napełniało ją niezwykłą gorliwością w dziele głoszenia słowem i czynem Dobrej Nowiny o miłości Boga. Niosła ją przede wszystkim dzieciom i młodzieży, ale też osobom znajdującym się w potrzebie, ubogim, opuszczonym, samotnym. Do nich wszystkich mówiła językiem miłości popartej czynem. Z przesłaniem Bożej miłości przemierzyła Rosję, kraje skandynawskie, Francję i Włochy. Była w swoich czasach apostołką nowej ewangelizacji, dając swym życiem i działaniem dowód, że miłość ewangeliczna jest zawsze aktualna, twórcza i skuteczna.

I ona czerpała natchnienie i siły do wielkiego dzieła apostolstwa z umiłowania Eucharystii. Pisała: "Mam miłować bliźnich jak Jezus mnie umiłował. Bierzcie i jedzcie me siły, bo one są do waszej dyspozycji (...). Bierzcie i jedzcie moje zdolności, moją umiejętność (...), me serce - niech swą miłością rozgrzewa i rozjaśnia życie wasze (...). Bierzcie i jedzcie mój czas - niech on będzie do waszej dyspozycji. Jam wasza, jak Jezus jest mój". Czy w tych słowach nie brzmi echo oddania, z jakim Chrystus w Wieczerniku ofiarował samego siebie Uczniom wszystkich czasów?

Zakładając Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, przekazała mu tego ducha. "Przenajświętszy Sakrament - pisała - to słońce życia naszego, to nasz skarb, nasze szczęście, nasze wszystko na ziemi. (...) Kochajcie Jezusa w tabernakulum! Tam niech serce wasze czuwa, choć ciało przy pracy, przy zajęciu. Tam Jezus, a Jezusa trzeba nam kochać tak gorąco, tak serdecznie. Jeśli nie umiemy kochać, to przynajmniej pragnijmy kochać - kochać coraz więcej!".

W świetle tej eucharystycznej miłości święta Urszula w każdej okoliczności umiała dostrzec znak czasu, aby służyć Bogu i braciom. Ona wiedziała, że dla człowieka wierzącego każde, nawet najmniejsze wydarzenie staje się okazją do realizowania planów Bożych. To, co zwyczajnie czyniła nadzwyczajnym, codzienne zmieniała w ponadczasowe; to, co przyziemne, czyniła świętym.

Jeżeli dziś święta Urszula staje się przykładem świętości dla wszystkich wierzących, to dlatego, że jej charyzmat może być podjęty przez każdego, kto w imię miłości Chrystusa i Kościoła chce skutecznie dawać świadectwo Ewangelii we współczesnym świecie. Wszyscy możemy uczyć się od niej, jak z Chrystusem budować świat bardziej ludzki - świat, w którym coraz pełniej będą realizowane takie wartości, jak: sprawiedliwość, wolność, solidarność, pokój. Od niej możemy uczyć się, jak na co dzień realizować "nowe" przykazanie miłości.


[w języku włoskim]

4. "Przykazanie zaś Jego jest takie, abyśmy wierzyli... i miłowali się wzajemnie" (1 J 3, 23). Apostoł Jan wzywa do przyjęcia bezgranicznej miłości Boga, który dla zbawienia świata Syna swego jednorodzonego dał (por. J 3, 16). Miłość ta wyraziła się w sposób wzniosły, kiedy Chrystus przelał swą Krew jako "nieskończoną cenę wykupienia" całej ludzkości. Tajemnica Krzyża porwała wewnętrznie Marię De Mattias, która nad Instytutem Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa wywiesiła "sztandar Bożej Krwi". Miłość do Jezusa ukrzyżowanego przełożyła się w niej na pasję do dusz i pokorne oddanie braciom, "drogiemu bliźniemu", jak mawiała. "Gotujmy się - wzywała - do cierpienia z miłości do Jezusa, który z taką miłością oddał za nas krew. Trudźmy się, by zapracować na duszę w niebie".

Orędzie to Święta Maria De Mattias powierza swoim synom i córkom duchowym w dniu dzisiejszym, zachęcając wszystkich do pójścia aż po ofiarę z życia za ofiarowanym za nas Barankiem.


5. Ta sama miłość była wsparciem dla Virginii Centurione Bracelli. Idąc za wezwaniem apostoła Jana, umiłowała nie tylko "słowem" czy "językiem", ale "czynem i prawdą" (por. 1 J 3, 18). Nie bacząc na swe szlacheckie pochodzenie, z nadzwyczajnym apostolskim zapałem oddała się opiece nad ostatnimi. Skuteczność jej apostolatu miała źródło w bezwarunkowym przylgnięciu do woli Bożej, ożywianym nieustanną kontemplacją i posłusznym słuchaniem Słowa Pańskiego.
Rozmiłowana w Chrystusie i gotowa dla Niego dać braciom siebie samą, święta Virginia Centurione Bracelli pozostawia Kościołowi świadectwo świętości prostej i owocnej. Jej przykład odważnej ewangelicznej wierności nadal urzeka także ludzi naszych czasów. Zwykła mawiać: kiedy za cel ma się tylko Boga, "wszystkie przeciwności się wygładzają, pokonuje się wszystkie trudności" (Positio, 86).


6. "Trwajcie we Mnie!" W Wieczerniku Jezus kilkakrotnie powtórzył to wezwanie, które święty Józef Sebastian Pelczar, święta Urszula Ledóchowska, święta Maria De Mattias i święta Virginia Centurione Bracelli przyjęli z całkowitą ufnością i oddaniem. To pełne przynaglenia i miłości wezwanie skierowane jest do wszystkich wierzących. "Jeżeli we Mnie trwać będziecie - zapewnia Pan - a słowa moje w was, poproście o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni" (J 15, 7).

Oby każdy z nas doświadczył we własnym życiu skuteczności tej Chrystusowej obietnicy. Niech Maryja, Królowa wszystkich świętych i wzorzec doskonałej jedności, pomaga nam wraz ze swym Boskim Synem, niech nauczy nas trwać, byśmy byli wszczepieni w Jezusa niczym latorośle w winny krzew i nigdy nie odłączyli się od Jego miłości. Nic bowiem nie możemy bez Niego, ponieważ nasze życie to żywy Chrystus, obecny w Kościele i w świecie, teraz i na wieki.